Από σήμερα ξεκινάμε την ανάλυση ενός μεγάλου κεφαλαίου των κανονισμών, το άρθρο 12.

Ένα σημαντικό άρθρο που θέτει όρια στο τρόπο που παίζει ένας παίκτης και όρια στο τρόπο της συμπεριφοράς του. Έτσι δομείται άλλωστε . Σε δύο ενότητες. Στην ενότητα ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ, δηλαδή τι δεν πρέπει να χρησιμοποιεί στο παίξιμο, στη τεχνική του ο παίκτης και στην ΑΝΑΡΜΟΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ δηλαδή στο πως πρέπει να φέρεται ο παίκτης, απέναντι στον αντίπαλο, στο συμπαίκτη, τον Διαιτητή, τον Βοηθό σ’ όλους γενικά, ακόμα και σ’ αυτό το κύρος του αγώνα.

Άρθρο του καθηγητή διαιτησίας κου Χρυσόστομου Μάνθου

Άλλωστε πάνω στο «κύρος του αγώνα» δόθηκε έμφαση στο σεμινάριο ελίτ Διαιτητών και Βοηθών της Νιόν, τον περασμένο Σεπτέμβρη από τον ίδιο το Πρόεδρο της ΟΥΕΦΑ. Protect the Image of the Game, προστατεύστε την εικόνα του παιχνιδιού.

Όμως για τη σωστή παρακολούθηση της ανάλυσης οφείλουμε να προσέξουμε τις εξής βασικές επισημάνσεις:

• Οι ποινές της πρώτης ενότητας είναι τρεις:

Άμεσο

Έμμεσο (το γνωστό σε πολλούς, ακόμα, «διπλό». Και κάτι για την ιστορία: η λέξη «διπλό» αναφύεται από την έννοια της εγκυρότητας του γκολ, ύστερα από την εκτέλεση ενός φάουλ. Δηλαδή ότι για να είναι έγκυρο το γκολ μετά από την εκτέλεση ενός εμμέσου, θα πρέπει να ακουμπήσει σε ΔΥΟ παίκτες. Ο ένας είναι ο εκτελών και ο άλλος ένας οποιοσδήποτε εκ των υπολοίπων τακτικών)

Και το πέναλτι.

Και επειδή αναφέρονται στη τεχνική, δηλαδή στον τρόπο που παίζει ο παίκτης, ονομάζονται «τεχνικές». Ουσιαστικά οι τεχνικές ποινές επιβάλλονται σε βάρος της ομάδας του παραβάτη παίκτη και όχι σε βάρος του παραβάτη διότι σ’ αυτή τη περίπτωση, εξ αιτίας του ενός ΟΛΗ η ομάδα αναγκάζεται να αναπτυχθεί σε αμυντική διάταξη.

• Οι ποινές της δεύτερης ενότητας είναι δύο. Η κίτρινη και η κόκκινη. Ονομάζονται «πειθαρχικές» διότι εννοιολογικά και ουσιαστικά αναφέρονται στη συμπεριφορά του παίκτη. Οι πειθαρχικές ποινές επιβάλλονται σε βάρος των ίδιων των παραβατών παικτών και όχι σε βάρος όλης της ομάδας.

• Συνολικά οι παραβάσεις που τιμωρούνται με άμεσο είναι δέκα. Οι πρώτες εννέα αναφέρονται όταν γίνονται σε βάρος ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ. Δηλαδή – τα αναφέρουμε συνοπτικά- λακτίζει ΑΝΤΙΠΑΛΟ, ανατρέπει ΑΝΤΙΠΑΛΟ, πηδά κατά ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ, μαρκάρει ΑΝΤΙΠΑΛΟ, χτυπά ΑΝΤΙΠΑΛΟ, σπρώχνει ΑΝΤΙΠΑΛΟ, κάνει τάκλιν σε ΑΝΤΙΠΑΛΟ, κρατά ΑΝΤΙΠΑΛΟ, φτύνει ΑΝΤΙΠΑΛΟ. Αν όμως διαπραχθεί μία απ’ αυτές σε βάρος ΣΥΜΠΑΙΚΤΗ (ή Διαιτητή, Βοηθό μέσα στον αγωνιστικό χώρο) δεν χορηγείται άμεσο, αλλά ΕΜΜΕΣΟ.

Σ’ αυτή τη τελευταία πρόταση, συντάσσονται λίγες μα δύσκολες ερωτήσεις στα ερωτηματολόγια των εξετάσεων των Διαιτητών, πχ.

Παίκτης, λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή του, γρονθοκοπεί συμπαίκτη του ενώ η μπάλα παίζει. Ο Διαιτητής τον αποβάλλει και σφυρίζει ελεύθερο λάκτισμα (φάουλ) στο σημείο εκείνο, υπέρ της αντίπαλης ομάδας. Εκτελείται και καταλήγει απ’ ευθείας γκολ στ’ αντίπαλα δίχτυα. Ο Διαιτητής ακυρώνει το γκολ και σημειώνει από τέρματος λάκτισμα (άουτ).

Ενήργησε σωστά;

Απάντηση: Σωστά ενήργησε διότι η παράβαση του «κτυπήματος» που αναφέρεται στα άμεσα όταν γίνει σε βάρος «συμπαίκτη» είναι έμμεσο (διπλό) και εφ’ όσον μετά την εκτέλεση κατέληξε απ’ ευθείας γκολ, σύμφωνα με το άρθρο 13, σημειώνεται από τέρματος λάκτισμα (άουτ) και όχι γκολ.