Ένα στοιχείο του άρθρου 12 με το οποίο θα ασχοληθούμε και που πρέπει να προσεχθεί από τη πλευρά μας, ώστε να γίνει πιο κατανοητό, και συνάμα να διευκολύνει στη διεύρυνση της κρίσης μας, στις διάφορες εκτιμήσεις μας κατά τη διάρκεια διεύθυνσης ενός αγώνα, είναι και το μαρκάρισμα.

Τι είναι Μαρκάρισμα.

Πως το αντιλαμβανόμαστε;

Η έννοια που του αποδίδουμε, ο καθένας από μας, συνάδει με τη ΣΧΕΣΗ παράβαση μαρκαρίσματος και ΜΗ παράβαση μαρκαρίσματος;

Μαρκάρισμα λοιπόν δεν είναι η διεκδίκηση της μπάλας από τον αντίπαλο, ούτε η παρεμπόδιση του να επιτεθεί παρακολουθώντας τον στενά. Για ν’ ανακαλύψουμε την έννοια εκείνη που θα μας βοηθήσει στη κατανόηση αυτής της μορφής παράβασης ή καλύτερα αυτής της περίπτωσης του κανονισμού, θα πρέπει να εξετάσουμε το νόημα του ρήματος «Μαρκάρω».

«Μαρκάρω» σημαίνει ότι βάζω διακριτικό σημάδι, σταμπάρω, σημειώνω κάτι πάνω σε κάτι. Για να σημειώσω όμως κάτι πάνω σε κάτι, πρέπει να φέρω σε επαφή το μαρκαδόρο (εξ ου και η ονομασία του, από το ρήμα «μαρκάρω») με το χαρτί.

Αν το πνεύμα αυτής της έννοιας το μεταφέρουμε στον αγωνιστικό χώρο  και συγκεκριμένα τη στιγμή που ένας παίκτης φέρνει σε επαφή το σώμα του με το σώμα ενός αντιπάλου, τότε μπορούμε να πούμε ότι ο παίκτης αυτός μαρκάρει τον αντίπαλο.

Άρα λοιπόν κάθε επαφή είναι μαρκάρισμα.

Μαρκάρισμα = επαφή.
Παραδείγματα μαρκαρίσματος είναι με το στήθος προς το στήθος του αντιπάλου, ή με τον ώμο προς το στήθος αντιπάλου ή προς τη σπονδυλική στήλη κλπ.

Επαφές που έχουν «χαρακτηρισθεί» - «προσδιορισθεί»

Η χρήση του αγκώνα είναι περίπτωση «επαφής» αλλά ο κανονισμός την έχει κατατάξει με διαφορετική ονομασία. Δηλαδή αν απλώνεται ο αγκώνας για να συγκρατήσει (παραβατικά) τον αντίπαλο πρέπει να χαρακτηρίζεται και έχει καταχωρηθεί, ως παράβαση «κράτημα». Αν φέρνει, προς τον αντίπαλο, τον αγκώνα κατά τέτοιο τρόπο ώστε τον κτυπά, τότε χαρακτηρίζεται ως «κτύπημα». Όταν ο τερματοφύλακας στέλνει τη μπάλα στο παιχνίδι, έχουμε παρατηρήσει πολλές φορές, έναν από τους διεκδικητές, ευρισκόμενος πίσω από τον αντίπαλο, να βάζει το χέρι του στη πλάτη του αντιπάλου και να τον σπρώχνει ή να τον εμποδίζει, έτσι ώστε να κερδίσει αυτός τη μπάλα. Αυτό είναι «σπρώξιμο».

Μαρκάρισμα που δεν τιμωρείται

Σε γενικές γραμμές και σύμφωνα με τη 4η περίπτωση των αμέσων, κάθε μαρκάρισμα, δηλαδή κάθε επαφή, είναι παράβαση.
Βέβαια αυτό είναι ένας γενικός όρος όπου στην εφαρμογή του, στον αγωνιστικό χώρο, περνά από τέτοιους διαύλους ώστε με τη κρίση ή την αντίληψη του Διαιτητή να σχηματοποιείται σε παράβαση ή όχι. Δηλαδή υπάρχει μαρκάρισμα που ΔΕΝ τιμωρείται και μαρκάρισμα που τιμωρείται. Στη πρώτη περίπτωση ανήκει η γνωστή σε όλους μας περίπτωση «ώμος με ώμο», όταν φυσικά η μπάλα διεκδικείται.

Παράβαση μαρκαρίσματος – «Άκαιρο μαρκάρισμα»

Αν η μπάλα δεν διεκδικείται, αν δηλαδή βρίσκεται μακριά, τότε δεν δικαιολογείται  το μαρκάρισμα του αντιπάλου, με τον ώμο. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η ενέργειά του αυτή ως προκάλυμμα, ώστε να θεωρηθεί  η πράξη του έννομη, κανονική. Αυτό το μαρκάρισμα τιμωρείται και έχει την ονομασία «άκαιρο μαρκάρισμα», διότι δεν γίνεται όταν και όπως πρέπει, δηλαδή στο «καιρό» του, όταν δηλαδή η μπάλα διεκδικείται, πχ

(Ο παίκτης με την άσπρη φανέλα δείχνει καθαρά ότι δεν διεκδικεί τη μπάλα. Αν και είναι ώμος με ώμο εν τούτοις…)

Υπάρχει το μαρκάρισμα (η επαφή) εκείνο που η έντασή του περικλείει επικινδυνότητα για τη σωματική ακεραιότητα του αντιπάλου.

Παράβαση μαρκαρίσματος με κόκκινη κάρτα

Στη περίπτωση αυτή εννοείται η επαφή που χρησιμοποιεί ο παίκτης υπερβολική δύναμη, ώστε να κινδυνέψει σοβαρότατα η σωματική ακεραιότητα του αντιπάλου. Φαντασθείτε πχ στη παρακάτω φωτογραφία , ο παίκτης με την άσπρη φανέλα αντί του αγκώνα να χρησιμοποιήσει τον ώμο κατά τρόπο υπερβολικό, έτσι ώστε ο αντίπαλος να πέσει στο έδαφος με πόνους και υποψίες σωματικής ζημιάς.

Ας δούμε και ένα παρεμφερές μαρκάρισμα

«Επικίνδυνο παιχνίδι» - «Επικίνδυνο μαρκάρισμα»

Η ανάπτυξη αυτού του μαθήματος βοηθά να ξεκαθαρίσουμε σε σημαντικό βαθμό τη διαφορά «παιχνιδιού» και «μαρκαρίσματος».
Παιχνίδι ενός παίκτη είναι η συμμετοχή στη διεκδίκηση της μπάλας από κάποια απόσταση από τον αντίπαλο και φυσικά δεν τιμωρείται.

Μαρκάρισμα είναι η επαφή με έναν αντίπαλο.

Εάν τα ουσιαστικά (όρος της Γραμματικής) «παιχνίδι» και «μαρκάρισμα» τα προσδιορίσουμε με το ουδέτερο του επιθέτου «επικίνδυνος» τότε μεταμορφώνονται σε «επικίνδυνο παιχνίδι» και «επικίνδυνο μαρκάρισμα». Το μεν πρώτο πρέπει ν’ αντιμετωπισθεί με «ήπια» τιμωρία δηλαδή με έμμεσο, με την αιτιολογία ότι δεν υπάρχει επαφή, διαφορετικά θα λεγόταν «επικίνδυνο μαρκάρισμα», αφού είπαμε μαρκάρισμα = επαφή. Το δεύτερο, δηλαδή το «επικίνδυνο μαρκάρισμα», πιο αυστηρά και με πειθαρχική, δηλαδή άμεσο και κίτρινη. Να γιατί ΔΕΝ μπορεί να δικαιολογηθεί κίτρινη κάρτα στο «επικίνδυνο παιχνίδι».

Συνεπώς δεν μπορούμε να σημειώνουμε στο  Φύλλο Αγώνα ότι δείξαμε κίτρινη κάρτα για επικίνδυνο παιχνίδι.